Τι επιδιώκει η υψηλή στρατηγική των 
στη «μεγάλη σκακιέρα» έναντι των αναθεωρητικών δυνάμεων 
;
Ως αναθεωρητικές δυνάμεις ορίζονται οι χώρες που αμφισβητούν την αμερικανική κυριαρχία και παντοδυναμία σε περιφερειακό και/ή παγκόσμιο επίπεδο. Ο «Απεχθής Αξονας» (The Axis of Upheaval) όπως ορίζεται από το Center for a New American Security σχηματοποιείται στη δικιά μου τυπολογία στα κράτη του άξονα 3+1: Κίνα-Ρωσία-Ιράν + Τουρκία.
Τα χαρακτηριστικά της σύζευξης αυτής:
– Είναι τέσσερεις χώρες που υπήρξαν πρώην αυτοκρατορίες. Κίνα-Κινεζική, Ρωσία-Ρωσική, Ιράν-Περσική και Τουρκία-Οθωμανική με μεγάλη ιστορική και πολιτισμική κληρονομιά την οποία προβάλουν σταθερά και εργαλειοποίουν ως ήπια ισχύ, ενώ οραματίζονται την επέκταση της επιρροής τους στη βάση του ένδοξου παρελθόντος
– Αποτελούν πρωτίστως χερσαίες δυνάμεις και δημιουργούν μια συμπαγής ευρασιατική μάζα, αναζητώντας διέξοδο και επιδιώκοντας προβολή ισχύος στη θαλάσσια περίμετρο της Ευρασίας
– Δημιουργούν αντί-συσπείρωση έναντι των ΗΠΑ παρόλο τα συγκρουσιακά συμφέροντα μεταξύ τους
– Είναι αυταρχικά καθεστώτα που κατατάσσονται στην κατηγορία των μη-ελεύθερων κρατών όπου ο ηγεμόνας (Τζινπίνγκ, Πούτιν, Χαμενεΐ, Έρντογαν) ταυτίζεται με το έθνος
– Στις τέσσερεις υπό περιφέρειες της Ευρασιας που ανήκει γεωγραφικά η κάθε αναθεωρητική δύναμη (τρίτη είκονα) υπάρχει μια εστία έντασης ή σύγκρουσης: Δυτική και Ενδιάμεση (Ρωσία-πόλεμος στην Ουκρανία), Νότια (Τουρκία-ανταγωνισμός στην Ανατολική Μεσόγειο και Ιράν-πόλεμος στη Μέση Ανατολή), Ανατολική (Κίνα-πίεση σε Ταϊβαν και προσπάθεια κυριαρχίας στη Νότια Σινική Θάλασσα).
H αμερικανική στόχευση:
Οι ΗΠΑ στην προηγούμενη προεδρία ενίσχυσαν με τις επιλογές τους τη συμμαχία αυτή (Κίνα-Ρωσιά-Ιράν με τη Τουρκία να παραμένει με αμφίσημο ρόλο), δημιουργώντας μάλιστα στην καρδιά της Ευρασίας το πρόπλασμα μιας υπερδύναμης με τη στρατηγική σχέση Ρωσίας-Κίνας.
Σκοπός του 47ου πρόεδρου είναι να διασπάσει τον άξονα αυτό, διαπραγματεύοντας και συναλλάσσοντας με την κάθε δύναμη ξεχωριστά.
Προτεραιότητα η Ρωσία ώστε να αποσυνδεθεί από το θανάσιμο εναγκαλισμό της Κίνας και να αποκατασταθεί η ισορροπία στη γεωστρατηγική τριάδα (ΗΠΑ-Ρωσία-Κίνα) στην Ευρασία. Επανεκκίνηση των αμερικανο-ρωσικών σχέσεων. Διαδικασία που βρίσκεται σε εξέλιξη με τις διαπραγματεύσεις για την Ουκρανία και τον επανακαθορισμό των σφαιρών επιρροής σε Μέση Ανατολή, Κεντρική Ασία και Αρκτική. Για την Κίνα, περιορίζεται σε πρώτη φάση η επιρροή της στο δυτικό ημισφαίριο και εντείνεται ο εμπορικός πόλεμος εναντίον της. Στο Ιράν ασκείται «μέγιστη πίεση» ώστε να αποδυναμωθεί τόσο το καθεστώς εσωτερικά όσο και οι σύμμαχοι του «άξονα της αντίστασης». Η Τουρκία, που βρίσκεται σε παράκαμψη από τις ΗΠΑ για τρίτη συνεχόμενη διοίκηση, λόγω της επαμφοτερίζουσας στάσης και της στενής σχέσης με τα προαναφερόμενα αναθεωρητικά κράτη, αποτελεί τον εύθραυστο κρίκο που ο Τραμπ θα άφησει για το τέλος…
Οι αντιηγεμονικές συμμαχίες ως το εφιαλτικό σενάριο για τα αμερικανικά συμφέροντα στην Ευρασία είναι πραγματικότητα. Ο μεγάλος συνασπισμός Κίνας, Ρωσίας και Ιράν, που ο Ζμπίγκνιου Μπρζεζίνσκι είχε αναφέρει ως το πιο επικίνδυνο ενδεχόμενο 28 χρόνια πριν, συμπεριλαμβάνει και την Τουρκία ως «bonus». Το «κράτος-κλείδι» των ΗΠΑ όπως το ονόμασε, είναι πια σε μεγάλο βαθμό ευθυγραμμισμένο με τους στρατηγικούς ανταγωνιστές των ΗΠΑ!
#USforeignpolicy
