Στην συζήτησή μας (29-07-2024) ο διεθνολόγος με ειδίκευση στην αμερικανική εξωτερική πολιτική αναφέρεται στις εσωκομματικές διεργασίες που βρίσκονται σε εξέλιξη στο Ρεπουμπλικανικό Κόμμα και στην εσωτερική ιδεολογική προσαρμογή που συντελείται, πάντως εντός ιστορικού πολιτικού πλαισίου της παράταξης.
Αναλύει τις τρεις βασικές, διακριτές τάσεις που έχουν κατά καιρούς χαρακτηρίσει η καθεμία την εξωτερική πολιτική των Ρεπουμπλικανών σε σχέση με τον βαθμό παρέμβασης στις διεθνείς υποθέσεις και την ροπή προς τον απομονωτισμό που αναδύεται σε διάφορες ιστορικές περιόδους.
Σκιαγραφεί την πολιτική που κατά την γνώμη του θα ακολουθήσει ο Τραμπ στο διεθνές πεδίο και σε συγκεκριμένους τομείς της εξωτερικής πολιτικής, από τις σχέσεις με τους Συμμάχους στο ΝΑΤΟ, τους Ευρωπαίους, μέχρι τον πόλεμο στην Ουκρανία, την στήριξη προς το Ισραήλ και την αναμέτρηση με την Κίνα.
Εκτιμά ότι οι προεκλογικές δηλώσεις που παραπέμπουν σε σκληρή εκδοχή του απομονωτισμού και αναχωρητισμού από τις διεθνείς υποχρεώσεις των ΗΠΑ εμπεριέχουν μεγάλη δόση προκαταρκτικής διαπραγμάτευσης προκειμένου να πιεστούν οι Ευρωπαίοι να λάβουν μεγαλύτερο μέρος των βαρών που τους αναλογούν στην συλλογική άμυνα της Δύσης.
Σχετικά με τον πόλεμο στην Ουκρανία θεωρεί ότι ένα πιθανό σενάριο είναι να παγώσει τον πόλεμο στην φάση που βρίσκεται, ή τουλάχιστον να επειχειρήσει, χωρίς να αναγνωρίσει και de jure το εδαφικό καθεστώς και να νομιμοποιήσει τα εδάφη που κατέχει Ρωσία.
Σε κάθε περίπτωση προεξοφλεί ότι σε πάρα πολλά σημεία θα επιδιωχθεί μία διαφορετική πολιτική η οποία θα αναγκάσει τους Ευρωπαίους ναενηλικιωθούν γεωπολιτικά και αμυντικά.
