Highly recommended!
The most powerful and insightful analysis of the new world order yet!
By Ambassador Chas Freeman.
Ambassador Freeman chairs Projects International, Inc. He is a retired U.S. defense official, diplomat, and interpreter, the recipient of numerous high honors and awards, a popular public speaker, and the author of five books.
You can read the essay and his other writing on his homepage :
A new world order is coming into being. Many call it “multipolar,” but it is better described as “multi-nodal.”[2]
A “pole” is the end of a line between two points.
But the emerging order is a three-dimensional network, not a two-dimensional axis, or even a collection of axes.
“Nodes” [节点] are places where many connections of diverse sizes and intensities originate, terminate, and intersect on differing vectors.
Multi-nodal is a more accurate depiction of the geopolitical geometry that is now emerging.
In the emerging, unfamiliar international system, countries interact and connect with each other in a multidimensional – not just a bilateral context – and in multiple, often inconsistent, ways.
A nation may have poor political relations or military confrontations with countries with which it nonetheless has a lot of economic interdependence.
After a century and a half of decline, China is today once again at the center of Pacific Asia.
For the first time in history, it is also a world power – a nation whose interests and preferences must be acknowledged and addressed in the management of every human domain and activity. In its comprehensive global and regional influence, China now resembles the United States.
As of 2024, there is no other great power with a claim to do so.
But regional and middle-ranking powers are flourishing in the post-post-Cold War environment.
Japan is a global power in economic terms and is cautiously returning to a leading role in the political and military affairs of Pacific Asia.
Russia has global military reach but is not a major player in global trade and investment outside the energy sector.
India is the hegemon in South Asia but currently has little influence beyond that region.
Europe has global economic reach but is too disunited to act decisively even in its own region, still less beyond it.
Britain and France retain strong but receding intellectual and cultural influence in their former imperial domains.
The Arab world has no cohesion and remains unable to manage its own affairs effectively, still less those of others.
Brazil, Ethiopia, Germany, Indonesia, Iran, Mexico, Nigeria, Poland, Saudi Arabia, South Africa, and Türkiye are growing in power in their regions but lack decisive global clout.
All seek to increase their strategic autonomy. None is willing to subordinate itself to China, the United States, or any other potential overlord.
[Η Βραζιλία, η Αιθιοπία, η Γερμανία, η Ινδονησία, το Ιράν, το Μεξικό, η Νιγηρία, η Πολωνία, η Σαουδική Αραβία, η Νότια Αφρική και η Türkiye αυξάνουν την ισχύ τους στις περιοχές τους, αλλά στερούνται αποφασιστικής παγκόσμιας επιρροής.
Όλοι επιδιώκουν να αυξήσουν τη στρατηγική τους αυτονομία.
Κανένας δεν είναι πρόθυμος να υποταχθεί στην Κίνα, τις Ηνωμένες Πολιτείες ή οποιονδήποτε άλλο δυνητικό άρχοντα.
So, the assertion that the international system and its dynamics are now defined by great power rivalry will not withstand scrutiny. This is a peculiarly American reaction to the progressive loss of U.S. dominance in every global domain other than the military. In a world no longer dominated by the bipolar order of the Cold War, all states have agency – the power to make a difference and to conduct themselves as they perceive their interests to dictate.
[Έτσι, ο ισχυρισμός ότι το διεθνές σύστημα και η δυναμική του καθορίζονται τώρα από την αντιπαλότητα των μεγάλων δυνάμεων δεν θα αντέξει τον έλεγχο. Αυτή είναι μια ιδιόμορφα αμερικανική αντίδραση στην προοδευτική απώλεια της κυριαρχίας των ΗΠΑ σε κάθε παγκόσμιο τομέα εκτός από τον στρατό. Σε έναν κόσμο που δεν κυριαρχείται πλέον από τη διπολική τάξη του Ψυχρού Πολέμου, όλα τα κράτη έχουν τη δύναμη να κάνουν τη διαφορά και να συμπεριφέρονται όπως αντιλαμβάνονται τα συμφέροντά τους να υπαγορεύουν.]
The world does not share the Biden administration’s insistent conjecture that history is culminating in a great battle between democracy and autocracy.
America’s obsession with democratic ideology arises not from foreign efforts to subvert constitutional democracy in the United States but from internal factors that are eroding democracy and the rule of law domestically. Constitutional democracy can only be built and sustained at home. It cannot be dismantled by foreign refusal to emulate it.
[Ο κόσμος δεν συμμερίζεται την επίμονη εικασία της κυβέρνησης Μπάιντεν ότι η ιστορία κορυφώνεται σε μια μεγάλη μάχη μεταξύ δημοκρατίας και απολυταρχίας. Η εμμονή της Αμερικής με τη δημοκρατική ιδεολογία δεν προκύπτει από ξένες προσπάθειες υπονόμευσης της συνταγματικής δημοκρατίας στις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά από εσωτερικούς παράγοντες που διαβρώνουν τη δημοκρατία και το κράτος δικαίου στο εσωτερικό. Η συνταγματική δημοκρατία μπορεί να οικοδομηθεί και να διατηρηθεί μόνο στο εσωτερικό. Δεν μπορεί να διαλυθεί από την άρνηση των ξένων να τη μιμηθούν.]
The prerequisites for constitutional democracy include the combination of the rule of law with freedom of speech. This Western-invented composite has historically enabled debate among an informed citizenry so that they can advise and consent to government rulemaking. If the United States is becoming less constitutionalist and more authoritarian, as it is, this is disturbing to those who, like me, treasure the values of the European Enlightenment, but it is the result of decisions made by Americans, not manipulation by China, Russia, or any other foreign power.
[Οι προϋποθέσεις για τη συνταγματική δημοκρατία περιλαμβάνουν τον συνδυασμό του κράτους δικαίου με την ελευθερία του λόγου. Αυτή η σύνθεση που εφευρέθηκε από τη Δύση έχει ιστορικά επιτρέψει τη συζήτηση μεταξύ των ενημερωμένων πολιτών, ώστε να μπορούν να συμβουλεύουν και να συναινούν στη θέσπιση κυβερνητικών κανόνων. Εάν οι Ηνωμένες Πολιτείες γίνονται λιγότερο συνταγματικές και πιο αυταρχικές, όπως είναι, αυτό είναι ενοχλητικό για όσους, όπως εγώ, εκτιμούν τις αξίες του Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού, αλλά είναι το αποτέλεσμα αποφάσεων που ελήφθησαν από τους Αμερικανούς, όχι χειραγώγησης από την Κίνα, τη Ρωσία ή οποιαδήποτε άλλη ξένη δύναμη.]
The Western concept of the “rule of law” (法制) is quite different from the Chinese Legalist theory of “rule by law” (以法治国), which is now almost everywhere de facto gaining ground. The ‘rule of law’ is a system in which rulers as well as citizens, institutions, and entities are accountable to laws that are publicly promulgated, equally enforced, and independently adjudicated. “Rule by law” empowers a presumptively wise ruler to make rules that can remain unpublished, that are alterable on a case-by-case basis to produce desired results, and that do not constrain the ruler’s own decisions or behavior.
[Η δυτική έννοια του “rule of law” (法制) είναι αρκετά διαφορετική από την κινεζική νομικίστικη θεωρία του “rule by law” (以法治国), η οποία τώρα κερδίζει σχεδόν παντού de facto έδαφος. Το “rule of law” είναι ένα σύστημα στο οποίο οι κυβερνώντες, καθώς και οι πολίτες, οι θεσμοί και οι οντότητες λογοδοτούν σε νόμους που εκδίδονται δημόσια, εφαρμόζονται εξίσου και κρίνονται ανεξάρτητα. Ο “rule by law” εξουσιοδοτεί έναν κατά τεκμήριο σοφό κυβερνήτη να κάνει κανόνες που μπορούν να παραμείνουν αδημοσίευτοι, που μπορούν να τροποποιηθούν κατά περίπτωση για να παράγουν τα επιθυμητά αποτελέσματα και που δεν περιορίζουν τις αποφάσεις ή τη συμπεριφορά του ίδιου του ηγεμόνα.]
“Rule by law,” as most clearly advocated by Han Feizi (韩非子), proposes a system of governance in which decisions by the ruler can and often should be made in secret and enabled by an explicit policy of keeping citizens uninformed (愚民政策) so that they cannot challenge their ruler’s dictates. This system defines any view inconsistent with the officially approved narrative as “disinformation” that must be suppressed. It repudiates due process, is subservient to political power and privilege, and allows the rules to be applied selectively, based on who did what to whom rather than what was done and whether it was right or wrong.
[Το “rule of law”, όπως υποστηρίζεται σαφέστερα από τον Han Feizi (韩非子), προτείνει ένα σύστημα διακυβέρνησης στο οποίο οι αποφάσεις του κυβερνήτη μπορούν και συχνά πρέπει να λαμβάνονται μυστικά και να ενεργοποιούνται από μια ρητή πολιτική διατήρησης των πολιτών χωρίς ενημέρωση (愚民政策), έτσι ώστε να μην μπορούν να αμφισβητήσουν τις προσταγές του κυβερνήτη τους. Αυτό το σύστημα ορίζει κάθε άποψη που δεν συνάδει με την επίσημα εγκεκριμένη αφήγηση ως «παραπληροφόρηση» που πρέπει να κατασταλεί. Αποκηρύσσει τη δέουσα διαδικασία, είναι υποταγμένη στην πολιτική εξουσία και τα προνόμια και επιτρέπει την επιλεκτική εφαρμογή των κανόνων, με βάση το ποιος έκανε τι σε ποιον και όχι τι έγινε και αν ήταν σωστό ή λάθος.]
These are quite different concepts of governance, and the world’s nations differ on which is most effective and desirable. These ideological differences matter. They manifest themselves in nations’ varied approaches to international interactions as well as in their views of the merits and legitimacy of domestic political systems. So be it. 百花齊放，百家爭鳴. “Let a hundred flowers bloom, a hundred schools of thought contend.” As a great reformer once said, “practice is the sole criterion of truth” – “以实践为真理的唯一标准.”
[Αυτές είναι αρκετά διαφορετικές έννοιες της διακυβέρνησης, και τα έθνη του κόσμου διαφέρουν ως προς το ποια είναι πιο αποτελεσματική και επιθυμητή. Αυτές οι ιδεολογικές διαφορές έχουν σημασία. Εκδηλώνονται στις ποικίλες προσεγγίσεις των εθνών στις διεθνείς αλληλεπιδράσεις, καθώς και στις απόψεις τους για τα πλεονεκτήματα και τη νομιμότητα των εγχώριων πολιτικών συστημάτων. Ας είναι. 百花齊放，百家爭鳴. «Ας ανθίσουν εκατό λουλούδια, ας υποστηρίξουν εκατό σχολές σκέψης». Όπως είπε κάποτε ένας μεγάλος μεταρρυθμιστής, «η πρακτική είναι το μοναδικό κριτήριο της αλήθειας» – «以实践为真理的唯一标准».]
International law is the intellectual legacy of Western societies committed to the rule of law. It is the product of international consensus or of institutions like the United Nations created by international consensus that have been empowered to make rules governing the actions of sovereign states or interactions between them. It resembles the rule of law in that it represents community values, is not the product of the arbitrary dictates of a single nation or group of nations, is openly declared, embraces the concept of the sovereign equality of states, and has established standards and authorized quasi-judicial mechanisms for the non-violent resolution of disputes.
[Το διεθνές δίκαιο είναι η πνευματική κληρονομιά των δυτικών κοινωνιών που είναι αφοσιωμένες στο κράτος δικαίου. Είναι το προϊόν της διεθνούς συναίνεσης ή θεσμών όπως τα “Ηνωμένα Έθνη που δημιουργήθηκαν με διεθνή συναίνεση και έχουν εξουσιοδοτηθεί να θεσπίζουν κανόνες που διέπουν τις ενέργειες κυρίαρχων κρατών ή τις αλληλεπιδράσεις μεταξύ τους. Μοιάζει με το κράτος δικαίου στο ότι αντιπροσωπεύει τις κοινοτικές αξίες, δεν είναι το προϊόν των αυθαίρετων επιταγών ενός μόνο έθνους ή ομάδας εθνών, διακηρύσσεται ανοιχτά, αγκαλιάζει την έννοια της κυρίαρχης ισότητας των κρατών και έχει καθιερώσει πρότυπα και εξουσιοδοτημένους οιονεί δικαστικούς μηχανισμούς για τη μη βίαιη επίλυση των διαφορών.]
The purpose of international law is to protect the weak against the strong. That is why its greatest champions today are nations that lack the power or ambition to impose their political or economic preferences on others.
[Ο σκοπός του διεθνούς δικαίου είναι να προστατεύσει τους αδύναμους από τους ισχυρούς. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι μεγαλύτεροι πρωταθλητές της σήμερα είναι έθνη που δεν έχουν τη δύναμη ή τη φιλοδοξία να επιβάλουν τις πολιτικές ή οικονομικές προτιμήσεις τους σε άλλους.]
Ironically, given the historical U.S. role in promoting international law, the “rules-based order” now promoted by Washington is a modern version of “rule by law.” Han Feizi would recognize and approve of it. It supposes that the United States – or the United States plus the club of former imperialist powers called the “G7” – can make the rules, alter them at will, exempt themselves from them, and determine to whom else they do or do not apply. This system is rejected as illegitimate by the global majority, which much prefers one based on the United Nations Charter and the decisions of the international community.
Meanwhile, the institutions of global governance created after World War II are disintegrating. The United Nations system has been unable to concert an effective response to war and state collapse, global warming, mass migration, pandemics, genocide, species extinction, nuclear proliferation, and other challenges to human existence. The Security Council is paralyzed. Regulatory regimes like the World Trade Organization have played a crucial role in fostering global prosperity and the expansion of the global economy but are now under attack and crumbling. The UN Charter and the international conventions that once constrained national behavior and made the world somewhat safe and predictable are now ever more widely flouted
Like constitutional democracy, respect for international law is now in retreat. It is unclear whether it will be displaced by a version of “rule by law” or by an anarchy in which, as Thucydides wrote, “the strong do what they can and the weak suffer what they must.” Sadly, Thucydides would not be surprised by what is happening in Ukraine, in Palestine, at the United Nations, or at the International Court at the Hague.
If we cannot fix the UN, we must replace it, as we did the League of Nations. Sub-global institutions with less than universal membership, limited cohesion, uncertain authority, and no demonstrated capacity to address planetwide problems increasingly substitute for the global institutions and legal frameworks created by the international community after World War II. Sadly, my country will not lead the effort to reform these institutions or to preserve international law. Therefore, others must do this as best they can.
America’s distraught response to its loss of economic and political primacy has been to adopt protectionist trade and investment policies and to militarize its foreign policy. But neither protectionism nor militarism can or will “make America great again.” And neither is an answer to hegemonic overextension – “trying to squash ten fleas at once with all ten fingers” – “十个手指按十个跳蚤“ – an absurd effort that is both futile and debilitating.
In the nuclear age, no great power should wish to make an implacable enemy of another. But that is how Washington is currently treating both Beijing and Moscow. Meanwhile, the threat of nuclear escalation is demonstrably no longer an effective deterrent against conventional warfare between nuclear powers. Russia is the world’s most heavily armed nuclear power, but the United States has become engaged in a losing proxy war with it in Ukraine. India and Pakistan have fought each other despite their nuclear arsenals. But the risk of escalation to the nuclear level is serious. Just wait till a nuclear power faces a threat of defeat it regards as existential!
It’s worth noting that no navy of any great power has fought a major battle in seventy-nine years. There have been no major amphibious landings since 1950 (seventy-four years ago). There have been no direct air battles between peer competitors since 1954 in Korea, when the embryonic Chinese air force and north Korean planes piloted by Russians engaged in dog fights with the US Air Force. That was seventy years ago. Western combat experience against all but insurgencies is lacking.
In short, we are witnessing the end of a unified, Western-dominated global order and its replacement by a hodgepodge of collaborations and rivalries at the sub-global level.
Something similar happened to cause the devastating chaos of the “Thirty Years’ War” in Europe. That was a disorder composed of warring states, much like the history of China before the Qin unification or India before Aśoka. But the “Thirty Years’ War” ended in the establishment in the Peace of Westphalia of a system of peaceful coexistence between multiple sovereign states that respected their cultural diversity. Its result is memorialized in the “five principles of peaceful coexistence.”
The question for your generation and the next in China, the West, and the rest of the world is whether we can replicate that outcome and end our descent into anarchy. We need to craft a peace based on mutual respect for each other’s territorial integrity and sovereignty, mutual non-aggression, mutual non-interference in each other’s internal affairs, tolerance, and equality and cooperation for mutual benefit. If we cannot not do this, we risk more than our prosperity. We risk our very existence.”
[Εν ολίγοις, γινόμαστε μάρτυρες του τέλους μιας ενοποιημένης, κυριαρχούμενης από τη Δύση παγκόσμιας τάξης και της αντικατάστασής της από ένα συνονθύλευμα συνεργασιών και ανταγωνισμών σε υπο-παγκόσμιο επίπεδο. Κάτι παρόμοιο συνέβη για να προκαλέσει το καταστροφικό χάος του «Τριακονταετούς Πολέμου» στην Ευρώπη. Αυτή ήταν μια διαταραχή που αποτελείται από αντιμαχόμενα κράτη, όπως η ιστορία της Κίνας πριν από την ενοποίηση των Τσιν ή της Ινδίας πριν από την Ασόκα. Αλλά ο «Τριακονταετής Πόλεμος» τελείωσε με την εγκαθίδρυση στην Ειρήνη της Βεστφαλίας ενός συστήματος ειρηνικής συνύπαρξης μεταξύ πολλαπλών κυρίαρχων κρατών που σεβάστηκαν την πολιτιστική τους πολυμορφία. Το αποτέλεσμά της μνημονεύεται στις «πέντε αρχές της ειρηνικής συνύπαρξης».
Το ερώτημα για τη γενιά σας και την επόμενη στην Κίνα, τη Δύση και τον υπόλοιπο κόσμο είναι αν μπορούμε να αναπαράγουμε αυτό το αποτέλεσμα και να τερματίσουμε την κάθοδό μας στην αναρχία.
Πρέπει να οικοδομήσουμε μια ειρήνη βασισμένη στον αμοιβαίο σεβασμό της εδαφικής ακεραιότητας και κυριαρχίας του άλλου, στην αμοιβαία μη επίθεση, στην αμοιβαία μη παρέμβαση στις εσωτερικές υποθέσεις του άλλου, στην ανοχή, στην ισότητα και στη συνεργασία για αμοιβαίο όφελος.
Εάν δεν μπορούμε να το κάνουμε αυτό, διακινδυνεύουμε περισσότερο από την ευημερία μας.
Διακινδυνεύουμε την ίδια την ύπαρξή μας.]
It is based on a speech Ambassador Freeman gave to Chinese Attendees at the Cambridge Executive Leadership Program, on July 10, 2024.
You can read the essay and his other writing on his homepage :
Chas Freeman is to my knowledge the first person who figured out how to conceptually correctly grasp the “Rules Based International Order”, namely as an attempt of conducting “Rule by Law” as opposed to the universalist approach of International Law (under the United Nations), which is the “Rule of Law.” Brilliant analysis.
Ambassador Freeman also discusses in detail China’s rise, the connection of international order with Chinese political concepts, and he gives a fascinating account of where we are at in this brave new world of the Post Post-Cold-War. And let me tell you, multipolarity is not what you think it is.
And for those who don’t want to wait till the grand finale, here is his conclusion:
“In short, we are witnessing the end of a unified, Western-dominated global order and its replacement by a hodgepodge of collaborations and rivalries at the sub-global level. Something similar happened to cause the devastating chaos of the “Thirty Years’ War” in Europe. That was a disorder composed of warring states, much like the history of China before the Qin unification or India before Aśoka. But the “Thirty Years’ War” ended in the establishment in the Peace of Westphalia of a system of peaceful coexistence between multiple sovereign states that respected their cultural diversity. Its result is memorialized in the “five principles of peaceful coexistence.”
The question for your generation and the next in China, the West, and the rest of the world is whether we can replicate that outcome and end our descent into anarchy. We need to craft a peace based on mutual respect for each other’s territorial integrity and sovereignty, mutual non-aggression, mutual non-interference in each other’s internal affairs, tolerance, and equality and cooperation for mutual benefit.
If we cannot not do this, we risk more than our prosperity. We risk our very existence.”
